Aya

Aya ma korzeń hebrajski. W Biblii nosi je mężczyzna z Księgi Rodzaju, a to samo słowo po hebrajsku oznacza ptaka drapieżnego, sokoła albo kanię krążącą nad wzgórzami. Imię jest krótkie i łatwo przechodzi z języka do języka.

Po arabsku te same głoski to آية, czyli znak, a zarazem pojedynczy werset Koranu. Każdy werset świętej księgi to po arabsku właśnie aya. Stąd bierze się znaczenie, które dziś powtarzamy najczęściej: „cud", „znak". Ten sens dokleił się do imienia przez arabski, bo w hebrajskim pierwszy był ptak.

Aya żyje też w Japonii, gdzie zapisuje się ją znakami koloru albo tkanego jedwabiu. Jeden zapis, trzy języki. W polskiej klasie imię brzmi prosto i nikt nie skraca go do zdrobnienia, bo Aya nie ma własnego. Zostaje takie, jakie jest: trzy litery i znaczenie „znak".