Augustyna

Augustyna wyrosła z łaciny, z przymiotnika augustus. Znaczył tyle co „dostojna", „majestatyczna", godna czci. Rzymianie mówili tak o cesarzach, dlatego słowo od początku brzmiało poważnie. Z tego samego korzenia wyszedł męski Augustyn, a Augustyna to jego żeńska para.

Po polsku imię czyta się czasem jako „szczęśliwa". To skojarzenie przyszło później. Brzmi jak coś dobrego. Wzięło się stąd, że w słowie „august" pobrzmiewa coś odświętnego, coś godnego uroczystości. Starsze znaczenie, majestat, zostało pod spodem i nigdzie nie znikło.

Zajrzyj do szkolnego dziennika. Augustyna wygląda tam poważniej niż Zuzia czy Maja obok. Rzadko się je dziś nadaje, więc od razu zwraca uwagę. A na imieniny dziewczynka dzieli dzień z Augustynem, bo oba imiona trzyma ten sam łaciński korzeń, ten, który znaczył „dostojna".