Andżelika

Andżelika wyrasta z greckiego słowa angelos. Grecy mówili tak o kimś, kto przynosi wieści, a dopiero potem o aniele. Stąd bierze się sens, który po polsku oddajemy jako anielska. To imię o niebiańskim rodowodzie.

Zapis przez dż zdradza włoską i francuską drogę imienia. We Włoszech Angelica to bohaterka poematu Ariosta „orland szalony" z XVI wieku. Ariosto pisał ją jako najpiękniejszą księżniczkę Kataju, za którą goni pół świata. Tą samą nazwą ochrzczono roślinę, arcydzięgiel, po łacinie angelica archangelica. Bylina lubi wilgoć i chłodną północ Europy.

W szkolnym dzienniku Andżelika brzmi pełnie i oficjalnie. Dorośle już od pierwszej klasy. Nauczyciel czyta ją we wrześniu w całości. Zdrobnienia się nie przyjęły, więc zostaje tak, jak ją zapisano. Korzeń trzyma się mocno: angelos, posłaniec.