Andrea

Andrea ma greckie korzenie. Stoi za nią słowo aner, andros, czyli mężczyzna, i przymiotnik andreios, dzielny. Dlatego jej znaczenie trzyma się blisko rdzenia: mężny, dzielny.

We Włoszech to imię męskie i nikogo tam nie dziwi. Nosił je Andrea Palladio, architekt z XVI wieku, bo jego wille wciąż stoją pod Wenecją. Nosił je też Andrea Doria, genueński admirał z tamtego stulecia. Dla Włocha Andrea to po prostu chłopak.

W Polsce brzmi inaczej. W dzienniku szkolnym Andrea częściej oznacza dziewczynkę, a nasze ucho już się do tego przyzwyczaiło. Grecki rdzeń zostaje jednak ten sam. Odwaga siedzi w tym imieniu bez względu na to, kto je nosi.

Po polsku Andrea nie dorobiła się zdrobnień. Zostaje w całości, a pod spodem znaczy dzielny.