Albina

Albina wzięła się z łaciny, od słowa albus, czyli biały. To ten sam pień, co w słowie „albinos". Zanim stała się imieniem, była po prostu nazwą koloru.

Męski odpowiednik to Albin. Oba imiona idą przez lata razem, więc w jednym dzienniku klasowym Albina i Albin mogą stać kilka linijek od siebie. Patronką jest święta Albina z Cezarei, męczennica z III wieku, a jej imieniny wypadają szesnastego grudnia.

Biel znaczy tu najpierw kolor. Dopiero potem ludzie dołożyli do niej niewinność i czystość, bo tak im pasowało. Samo imię mówi tyle: biała.

W Polsce Albina nigdy nie była częsta. I dobrze. Brzmi starannie, trochę dostojnie, bliżej łaciny niż większość imion obok. Kiedy powiesz je powoli, słychać albus i słychać biel.