Andrej

Andrej pochodzi z greckiego Andreasa. U korzenia stoi słowo anēr, andros, czyli mężczyzna. Stąd wzięło się znaczenie, jakie Polacy dopisali imieniu: „mężny, odważny".

Przywędrował do nas z apostołem Andrzejem, a Słowianie przerobili go po swojemu, aż ustaliła się polska forma Andrzej. Andrej został obok, jako wariant z twardszym brzmieniem ze wschodu.

Odwagę Grecy nazywali andreía, a było to męstwo dorosłego mężczyzny. Dlatego chłopiec z takim imieniem dostaje w spadku starą myśl o tym, żeby trzymać się prosto. Zajrzyj do dziennika w szkole, a czasem znajdziesz obie pisownie tuż obok siebie.

Imieniny wypadają 30 listopada, w wigilię andrzejek, gdy leje się wosk i wróży z niego przyszłość. Nieważne, co urzędnik wpisze do rubryki. Pod spodem zostaje ten sam rdzeń andr, mężczyzna.