Antoni

Antoni pochodzi od łacińskiego Antonius, rodowego imienia rzymskiego rodu Antoniuszów. Rzymianie nosili je, zanim ktokolwiek dopisał mu znaczenie. Dopiero później ludzie skojarzyli je z greckim anthos, czyli kwiat, i tak przy imieniu stanął „kwiat". Druga tradycja dała mu sens „bezcenny", czyli coś, czego nie da się przeliczyć na pieniądze.

W Polsce imię przyjęło się dzięki świętemu Antoniemu z Padwy. Ludzie do dziś proszą go o pomoc w szukaniu zguby, a jego imieniny wypadają 13 czerwca. Od Antoniego poszła cała rodzina form. Jest żeńska Antonina i starsza Antanina, jest zdrobniała Antosia, a potem Tosia i Tola.

W klasowym dzienniku Tosia siada parę ławek od Antoniego. Imię łatwo się skraca i dobrze leży. Łaciński rdzeń trzyma się mocno, a znaczenia, kwiat i bezcenny, idą obok.