Murat

Murat przyszedł do tureckiego z arabskiego. Źródłem jest słowo murād, czyli życzenie, pragnienie, to, czego ktoś naprawdę chce. Nie chodzi o zwykłą zachciankę, tylko o cel, do którego się dąży. Turcy noszą to imię do dziś.

Za imieniem stoją prawdziwi ludzie. Formę Murad nosiło kilku sułtanów osmańskich, między innymi Murad I, władca z czternastego wieku. Rozszerzył imperium na Bałkany. Nazwisko Murat trafiło też do Francji, bo tak nazywał się jeden z marszałków Napoleona, Joachim Murat. Pisownia prawie się nie zmieniła w drodze z języka do języka.

W Polsce Murat brzmi obco, ale krótko i wyraźnie. W szkolnym dzienniku stanąłby gdzieś obok imion na M, łatwy do odczytania na głos. Nie ma go w kalendarzu, więc imieniny trzeba ustalić samemu. Zdrobnień tu nie znajdziesz. Zostaje samo pragnienie.