Moran

Moran przyszło z hebrajskiego. Tak nazywa się krzew kaliny, wiecznie zielony, kwitnący biało nawet zimą. W Izraelu imię noszą i dziewczynki, i chłopcy. To roślinne znaczenie zapisano dla מורן jako pierwsze.

Ale polskie źródła podają jeszcze jedno: nauczyciel, przewodnik. Bierze się to z podobieństwa do hebrajskiego moreh, czyli „nauczyciel". Sens prowadzenia dokleił się później, bo brzmienie ciągnęło w tę stronę. I tak jedno imię trzyma dwie rzeczy naraz.

Moran nie ma w polskim kalendarzu swoich imienin. Dziecko o tym imieniu nie świętuje więc dnia patrona, tylko urodziny. W klasowym dzienniku stoi samo, bez zdrobnień i wariantów.

Imię mocno łączy się z kulturą żydowską. Rozeszło się wśród izraelskich rodzin w XX wieku, razem z modą na imiona brane od roślin. Tyle w nim mieszka: kalina i przewodnik.