Mirabella

Mirabella przyszła z łaciny. Korzeń to „mirabilis", czyli cudowny, godny podziwu. To samo „mira-" wraca w łacińskim „miraculum", czyli cud. Włosi zrobili z tego imię i tam się przyjęło.

We włoskim uchu słychać „bella", czyli piękną. I stąd wzięło się dzisiejsze znaczenie: cudowna piękność. Ale sama łacina mówi tylko o zachwycie i podziwie, o urodzie ani słowa. Uroda doszła później, kiedy imię osiadło we Włoszech, a „bella" pociągnęła je w swoją stronę.

W polskiej klasie Mirabella brzmi obco obok Zuzann i Wiktorii. Nie ma swojego zdrobnienia. Nie ma krótszej wersji. Zostają cztery sylaby i dziewczynka, która nosi je w całości.

Imię trzyma pełną długość.

Kto zna słowo „admiracja", ten usłyszy, skąd Mirabella się wzięła. Prosto z łacińskiego mirabilis.