Oliver

Oliver bierze się z łacińskiego oliva, czyli z drzewa oliwnego. Oliwka rosła tam, gdzie ciepło i sól, a jej gałązkę podawano na znak zgody. Tyle mówi sam źródłosłów, i to jeszcze zanim słowo stało się imieniem.

Do Anglii trafiło z Normanami. W starofrancuskiej pieśni o Rolandzie Olivier to rozważny towarzysz rycerza, ten, co radzi spokój, gdy pod Roncevaux robi się gorąco. Angielski przejął tę formę i przy niej został, a przez następne stulecia imię dało nazwiska i nazwy wiosek.

Później Oliver Cromwell dodał mu twardszego tonu i w Anglii rodzice na jakiś czas woleli coś innego. Ale wróciło. Dziś prowadzi w angielskich rejestrach urodzeń chłopców, a i w polskiej klasie nikogo już nie dziwi. Pod spodem cały czas siedzi oliva, drzewo oliwne.