Dionizy

Dionizy przyszedł do nas z greki. Stoi za nim Dionizos, bóg wina i winnej latorośli, a samo imię znaczyło tyle co należący do Dionizosa. Grecki rdzeń ruszył potem na zachód i po drodze skrócił się do francuskiego Denis. Polski zatrzymał pełniejszą, łacińską wersję.

Rozniósł to imię wczesny Kościół. Święty Dionizy, we Francji znany jako Denis, był biskupem i męczennikiem z III wieku, a później patronem Paryża. Jego kult przyciągnął imię do katolickiej Europy i tak trafiło ono do Polski.

Żeńskim odpowiednikiem jest Dionizja. Ten sam rdzeń, tylko obrócony ku córce. Dziś oba brzmią rzadko. Chłopiec o imieniu Dionizy wyróżni się w dzienniku klasowym, bo między Janami i Piotrami nikt się go nie spodziewa.

I znaczenie się nie zmieniło. Od początku należący do Dionizosa i tak zostało.