Mauricio

Mauricio wyrósł z łacińskiego słowa Maurus. Tak Rzymianie nazywali mieszkańca Mauretanii w północnej Afryce, a potem każdego o ciemnej skórze. Z Maurus zrobiło się Mauritius, a hiszpański zaokrąglił to do Mauricio. Znaczenie zostało proste: ciemnoskóry, maur.

Najstarszy słynny nosiciel to święty Maurycy, oficer legii tebańskiej. Zginął około roku 287, bo nie wykonał cesarskiego rozkazu. Jego kult rozszedł się po Europie, a malarze często dawali mu afrykańskie rysy, dopasowując twarz do imienia. Słowo „maur" nie chwaliło ani nie obrażało. Mówiło tylko, skąd ktoś pochodził albo skąd byli jego przodkowie.

Po polsku odpowiednikiem jest Maurycy, a jego imieniny wypadają 22 września.

Samo Mauricio brzmi u nas obco i nowo. Przyszło z hiszpańskim kinem i z piłką, z nazwiskami trenerów i piłkarzy z Ameryki Łacińskiej. Rodzice w Polsce sięgają po nie rzadko, ale kiedy już padnie w sali przy odczytywaniu listy, słychać w nim południe. To łacińskie słowo o kimś ciemnoskórym, z drugiego brzegu Morza Śródziemnego.