Manana

Imię manana wywodzi się z łaciny, a stoi za nim słowo manna. Tak nazywano pokarm, który spadał z nieba, gdy Izraelici szli przez pustynię i nie mieli co jeść. Po polsku imię tłumaczy się prosto: „dar od boga". Dostajesz coś, o co wcale nie prosiłeś.

Jest i drugi trop. Manana wiąże się z wrzosem, niskim kwiatem z suchych nieużytków, sypie fioletem pod koniec lata. Dwa znaczenia trzymają się razem, boski chleb i wrzos.

Imię nie ma zdrobnień ani odmian. Brzmi tak samo wszędzie.

Wyobraź sobie manana na liście obecności, jedno takie imię między Zuzią a Igą. Nauczyciel czyta je raz i idzie dalej. A ono znaczy tyle co manna, dar, który niczego nie żąda w zamian.