Hania

Hania wyrasta z hebrajskiego imienia Channah. Znaczy tyle co wdzięk i łaska. Po polsku brzmi miękko i blisko, tak mówisz do dziewczynki z sąsiedztwa, do córki, do koleżanki z ławki. To forma zdrobniała od Hanny, ale żyje własnym życiem i dawno przestała być tylko skrótem.

Imię ma sporą rodzinę. Helena i Helene to warianty, Halina kolejny, a Hela i Helenka to zdrobnienia jeszcze cieplejsze. Każda z tych form ciągnie w stronę czułości. W szkolnym dzienniku łatwo trafić na dwie takie naraz. I nauczyciel od razu wie, kto się odezwie.

Znaczenie siedzi w hebrajskim od początku, więc to źródło, a nie późniejsza naklejka. Imieniny Hania obchodzi razem z Anną, dwudziestego szóstego lipca, i wtedy telefon dzwoni od rana. Dziecko dostaje to imię, zanim nauczy się je zapisać. A po polsku mówimy krótko: wdzięk, łaska.