Gökhan

Gökhan przyszedł do nas z tureckiego. Składa się z dwóch słów: „gök" to niebo, a „han" to tytuł władcy, ten sam, który znamy jako chan. Razem dają znaczenie podane na tej stronie: władca niebios.

Tytuł „han" nosili dawni władcy stepu, od Azji po krańce Europy. Turecki zachował go w mowie i w imionach. Gökhan zestawia ten tytuł z otwartym niebem. Brzmi to jak szerokie niebo oddane jednemu człowiekowi.

To imię z nowszych czasów, nie ze średniowiecza. W Turcji takie imiona rozpowszechniły się w XX wieku, a Gökhan stał się częsty wśród chłopców urodzonych po jego połowie.

U nas zdrobnienie się nie przyjęło. Gdyby Gökhan trafił do polskiej klasy, w dzienniku stałby tak samo jak po turecku. Dwie sylaby: niebo i władca.