Gilbert

Gilbert brzmi w Polsce obco i od razu to słychać. Przyszedł z germańskich słów: gisil, czyli zakładnik albo obietnica, i beraht, czyli jasny. Razem dają „jasną obietnicę". Anglicy i Francuzi noszą to imię od wieków, a do nas trafia rzadziej.

Nosił je markiz de La Fayette, francuski bohater amerykańskiej rewolucji. Pełne imię brzmiało Gilbert du Motier. Widać, że to imię z dużego świata.

U nas dopisano mu drugie znaczenie. Mówi się „wspaniały łucznik", choć z pierwotnych słów nic takiego nie wynika. Ten sens przykleił się później, bo pasował do brzmienia. Pod spodem została obietnica.

Gilbert nie ma polskiego zdrobnienia. Nie skróci się go do niczego swojskiego. Na liście w klasie stoi sam, między Piotrem a Kacprem. I tak zostaje: jasna obietnica, gisil i beraht.