Firas

Firas przyszedł z arabskiego. Słowo firasa znaczy tam bystrość, umiejętność odczytania człowieka jednym spojrzeniem. Stąd sens imienia: przenikliwość, dobre oko do ludzi i sytuacji. Kiedyś tak nazywano też czytanie charakteru z twarzy, taką domową psychologię. To nie wiedza z ksiąg, tylko czujność.

Jest i drugi trop. Po polsku imię tłumaczy się jako „wykwalifikowany jeździec", bo Firas ociera się o arabskie faris, czyli rycerz na koniu. Chłopiec z tym imieniem dostaje więc i bystry wzrok, i pewny dosiad.

Najgłośniej nosił je Abu Firas al-Hamdani, książę i poeta z X wieku. Trafił do bizantyjskiej niewoli, a wiersze pisał dalej, i Arabowie recytują je do dziś. W polskiej klasie Firas brzmi obco. Nie ma zdrobnień ani wariantów, zostaje sam Firas i jego bystrość.