Euzebiusz

Euzebiusz przyszedł do nas z greki. Powstał z dwóch słów: eu, czyli dobrze, i sebein, czyli czcić, oddawać cześć. Grekom słowo eusebes opisywało kogoś, kto poważnie traktuje bogów i rodzinę. Razem znaczą tyle co pobożny, oddany bogu.

Do polszczyzny imię weszło przez Kościół i świętych o imieniu Euzebiusz. Ma swoją żeńską parę, Euzebię, i obie formy brzmią dziś dostojnie, trochę staroświecko. Imieniny wypadają kilka razy w roku, najczęściej 26 września. W dzienniku szkolnym takie imię od razu rzuca się w oczy.

Znaczenie „pobożny" to nie opis dziecka. To sens, jaki Grecy dawali samemu słowu, długo przed tym, nim stało się imieniem. Euzebia zdarza się i dziś, choć rzadko, i brzmi łagodniej od męskiej wersji. Kto nosi to imię, nosi kawałek greckiej gramatyki: eu i sebein, dobrze czcić.