Ditmar

Ditmar przyszedł z języka staro-wysoko-niemieckiego. Powstał z dwóch części. Pierwsza to diot, czyli lud. Druga to mari, czyli sławny. Razem dają to, co polskie księgi imion notują krótko: „sławny wśród ludu".

Imię trzyma się niemieckiego kręgu i spokrewnia się z formą Dietmar. W średniowieczu zapisywano je jako Thietmar. Nosił je Thietmar z Merseburga, biskup i kronikarz z lat 975–1018. Zostawił po sobie obszerną kronikę, a ta przetrwała do dziś.

W Polsce Ditmar zdarza się rzadko. Nie dorobił się zdrobnień ani domowej, zmiękczonej wersji, więc pada zwykle w pełnym brzmieniu. Na liście w dzienniku bywa tylko jeden taki chłopiec.

I właśnie ta pełna forma mówi wprost to, co znaczyła od początku: diot to lud, mari to sława, a Ditmar to sławny wśród ludu.