Daniella

Daniella wyrasta z hebrajskiego Daniela, a ten z dawnego Daniyyel. Imię znaczy tyle co „bóg jest moim sędzią". Brzmi jak wyrok, ale łagodny. Ktoś staje przed sądem, a sędzią jest Bóg. Nie ma tu groźby, jest raczej pewność, że ktoś sprawiedliwy patrzy.

U nas częściej pisze się Daniela, przez jedno l. Podwójne l w wersji Daniella wygląda trochę z obca i zwykle zdradza obcy paszport albo modę na cudzoziemską pisownię. Za obiema formami stoi Daniel, męski wzór i imię proroka z biblijnej księgi. Kobieca końcówka niczego tu nie gubi, tylko dodaje -a.

Dziewczynka z takim imieniem nie musi znać hebrajskiego, żeby je nosić. Na szkolnej liście Daniela trafia obok Daniela chłopca, a nauczyciel czyta oba imiona bez zająknięcia. Imieniny wypadają najczęściej latem. Sens zostaje ten sam: bóg jest moim sędzią.