Cyrus

Cyrus przyszedł do angielskiego przez grekę. Grecy zapisali staroperskie imię Kūruš jako Kyros i ta forma została. Herodot i Ksenofont używali jej w swoich księgach. Korzeń jest perski, ale droga wiodła przez Greków.

Najbardziej znany Cyrus to Cyrus Wielki, twórca perskiego imperium w VI wieku p.n.e. To przez niego imię trzyma się dwóch znaczeń. Jedni czytają je jako tron, drudzy jako młody. Po polsku podaje się zwykle tron, perskie. Pierwsze wygrywa, bo pasuje do króla.

Dziś imię czuje się najlepiej w angielskim. W Polsce brzmi obco. Nie ma go w kalendarzu, nie ma zdrobnień ani wariantów. Gdyby padło na liście obecności, nauczyciel pewnie zawahałby się nad wymową. Ale zapis jest krótki i twardy: Cyrus, a za nim perski tron.