Anh

Anh przyszło do polskich metryk z wietnamskiego, nie z łaciny ani ze słowiańszczyzny. Pasuje do chłopca i do dziewczynki. W codziennym wietnamskim to słowo znaczy „starszy brat", a słownik właśnie tak je tłumaczy. Ale ten sam dźwięk, zapisany innym znakiem, robi się „kwiatem" albo „bohaterem".

Wietnamczycy mieszkają w Polsce od lat, najwięcej wokół Warszawy. Przyjechali jeszcze wtedy, gdy studiowało się i pracowało między zaprzyjaźnionymi krajami. Ich dzieci chodzą tu do szkoły, więc nauczyciel czyta „Anh" z dziennika obok Zosi i Kacpra, bez zawahania.

Imię nie ma polskiej końcówki i żadnej nie potrzebuje. Nie dorobiło się u nas ani zdrobnienia, ani własnych imienin. Zostaje samo: trzy litery, a w nich starszy brat, kwiat i bohater.