Anahit

Anahit przyszło ze starego irańskiego. Rozłóż je na części: an- to „nie", a āhita znaczy „skalany", „brudny". Razem wychodzi „niepokalana, nieskalana". I to nie jest znaczenie doczepione później. Ono siedzi w samym słowie.

Najstarszy zapis to awestyjska forma Anāhitā. Pojawia się w zoroastryjskim hymnie Aban Jaszt, przy postaci związanej z wodą i płodnością. Stamtąd imię trafiło do Ormian jako Anahit i tam się przyjęło.

Po polsku brzmi obco, bo kończy się na -t, a nasze żeńskie imiona wolą -a. Nie ma zdrobnienia. Nie ma polskiego wariantu. Nie znajdziesz go też na pamiątkowych magnesach czy kubkach ze sklepu. W dzienniku szkolnym stoi samo, bez Ani czy Anki obok. Nauczyciel czyta je tak, jak się pisze. A pod tą obcością trzyma się jedno proste znaczenie: nieskalana.