Alana

Alana ma korzenie celtyckie. To żeńska wersja bretońskiego imienia Alan, które Bretończycy przynieśli do Anglii po 1066 roku. Sama Alana pojawiła się dużo później i głównie w krajach angielskojęzycznych. Do Polski trafiła niedawno.

Znawcy wywodzą imię od słowa o niepewnym znaczeniu. Jedni tłumaczą je jako „przystojny", inni jako „mała skała". Bretoński źródłosłów zdążył się zatrzeć, dlatego pewności tu nie ma.

Po polsku imię kojarzy się z czymś innym. Mówi się o „pięknie" i „harmonii", a ten sens dokleił się do Alany dopiero z czasem, kiedy imię już się rozeszło. Nie wyrasta z bretońskiego rdzenia, tylko z samego brzmienia.

Alana nie dorobiła się polskich zdrobnień ani odmian. Stoi trochę osobno. W dzienniku klasy brzmi obco między Anią a Alicją, choć dziewczynek o tym imieniu przybywa. Imieniny wypadają rzadko, bo swojego patrona Alana nie znajdzie łatwo w polskim kalendarzu.

Znaczenie zostaje proste: przystojna albo mała skała.