Swietlana

Świetlana przyszła do polszczyzny z rosyjskiego, choć korzeń ma słowiański. Kryje się w niej „swiet", czyli światło. Rosjanie polubili to imię po roku 1813, kiedy Wasilij Żukowski napisał balladę „Swietłana". W wierszu młoda bohaterka wróży sobie los w zimową noc, a przez tę opowieść imię ruszyło w świat. Wcześniej prawie nikt tak nie mówił do córki.

Znaczenie zostało proste. Jasna, świetlista. Nie trzeba szukać drugiego dna, bo światło siedzi już w samym brzmieniu. Polski wariant zapisujemy przez ś: Świetlana. I ta kreska nad literą potrafi zatrzymać nauczyciela przy dzienniku.

Imię wciąż brzmi u nas z rosyjska. Dziewczyna o tym imieniu prędzej wytłumaczy pisownię w urzędzie, niż usłyszy je od koleżanki z klasy. Ale sens trzyma się mocno od początku. Świetlana to po prostu jasna.