Inga

Inga przyszła do nas z germańskiej północy. U jej podstaw stoi Ing, dawne germańskie bóstwo, znane też jako Yngvi. Od jego imienia poszła cała rodzina imion. Ingrid, Ingeborg, Ingmar zaczynają się tak samo. Inga to forma krótka i samodzielna.

Znaczenie, jakie jej przypisano, brzmi „strzeżona przez Inga". Po polsku powiemy raczej: należąca do Inga. Ten sens dołożono później, gdy sam bóg zniknął z wierzeń, a został tylko dźwięk imienia.

W Polsce Inga brzmi trochę obco, trochę skandynawsko, i to jej pomaga. Ma swój wariant, Inkę. Inka bywa zdrobnieniem, ale czasem stoi osobno, w dowodzie i na liście obecności. Nauczycielka czyta „Inga", potem „Inka", i od razu wiadomo, że to dwie różne dziewczyny.

Imię jest krótkie. Dwie sylaby, twarde spółgłoski. Trzyma je pierwszy człon, Ing, ten sam, od którego zaczyna się Ingrid. I to on mówi, kim jest Inga: strzeżoną przez Inga.