Wiwianna

Wiwianna przyszła z łaciny. U jej podstawy leży vivus, czyli „żywy", to samo słowo, od którego poszło rzymskie Vivianus i żeńskie Viviana. Po polsku brzmi to prosto: żywa, pełna życia. Imię mówi tyle, że ktoś żyje. I dobrze.

Podwójne w to już nasz miejscowy nawyk. Łacińskie v przyjęło się w polskiej pisowni tak, żeby dało się je spokojnie wpisać w akt urodzenia. Obok stoi krótsza Wiwiana, o jedno n lżejsza.

W kalendarzu jest święta z tym rdzeniem, rzymska męczennica Bibiana, znana też jako Viviana, wspominana 2 grudnia. Stamtąd słowo o życiu weszło między imiona świętych, a potem ruszyło na zachód, do francuskiej Vivienne i włoskiej Viviany.

Wiwianna nie trafia się u nas często. W dzienniku szkolnym byłaby jedna, gdzieś między Zuzannami. Ale rzadkość jej służy. Zostaje łacińskie słowo „żywy", zapisane po polsku, i bliska siostra Wiwiana.