Walenty

Walenty wywodzi się z łaciny. Stoi za nim czasownik valere, czyli być silnym i zdrowym, oraz imiesłów valens. Rzymianie nosili je jako Valentinus, a Polacy skrócili to do Walentego. Łacinnik słyszał tu przede wszystkim krzepę: mocny, silny, zdrowy.

Imieniny wypadają 14 lutego. Dawniej był to zwykły dzień świętego, patrona chorych na padaczkę. Proszono go o zdrowie, a wieś pamiętała go jako świętego od nerwów. Dopiero potem doczepiono do tej daty walentynki i całą pocztówkową otoczkę z serduszkami.

Męskiemu Walentemu odpowiada żeńska Walentyna, ta sama łacińska siła przełożona na kobiece imię. Za granicą spotkasz wariant Valentin. Kiedyś nosiło je znacznie więcej chłopców. Dziś imię brzmi trochę staroświecko, ale wciąż znajdziesz je w kościelnym kalendarzu i w starych metrykach. A rdzeń trzyma się swego: być mocnym i zdrowym.