Volker

Volker to niemieckie imię o germańskim rodowodzie. Składa się z dwóch części: folk, czyli lud, i heri, czyli wojsko. Razem dają obraz zbrojnego ludu, a stąd już krok do obrońcy ludu. Znaczenie nie krąży dookoła, mówi wprost.

W niemieckiej poezji Volker ma sławnego imiennika. W „Pieśni o Nibelungach" Volker z Alzey gra na skrzypcach, a mieczem włada równie pewnie. Poeta robi z niego rycerza i grajka naraz, a obie strony traktuje poważnie. Dlatego imię pachnie i muzyką, i bitwą.

Imię trzyma się samo. Nie dorobiło się zdrobnień ani lżejszych wariantów. Chłopiec o tym imieniu zostaje Volkerem i w dzienniku szkolnym, i w urzędzie. W Polsce brzmi obco, bo litera k i twarde końcowe -er zdradzają niemiecki ród. Pełna forma wystarcza.

Dla polskiego ucha znaczenie brzmi prosto: obrońca ludu. Tyle mówią folk i heri.