Stsiapan

Stsiapan to białoruski Stefan. Po cyrylicy pisze się Сцяпан, a do polskich uszu dochodzi ze wschodu, w słowiańskiej postaci. Sens imienia sięga jeszcze dalej, do greckiego stephanos, czyli wieńca albo korony. To greckie słowo znaczyło coś, co się wkłada na głowę. Znak, że kogoś się wyróżnia.

Grecy wkładali taki wieniec zwycięzcy w zawodach. Nie kuli go ze złota, tylko splatali z liści wawrzynu. Dlatego w tym imieniu siedzi wieniec, a nie królewskie berło. Splatało się go dla kogoś, komu ludzie chcieli okazać szacunek. Korona owszem, ale zielona i lekka.

W polskiej klasie takie imię brzmi obco. Nauczyciel czasem przystanie nad dziennikiem, zanim je wyczyta. Stsiapan nie ma u nas zdrobnienia, żadnego Stefka na złagodzenie. Zostaje sam, taki jaki jest. Wieniec i korona.