Shukhrat

Shukhrat brzmi obco w polskiej klasie, a jednak jego znaczenie jest proste. Imię przyszło z uzbeckiego i tadżyckiego, ale korzeń ma arabski. Pochodzi od słowa shuhra, czyli rozgłos i sława. W Uzbekistanie i Tadżykistanie nosi je wielu mężczyzn.

Arabskie słownictwo dotarło do Azji Środkowej razem z handlem i wiarą. Zostało tam na dobre, także w imionach. Chłopiec o imieniu Shukhrat nosi słowo, które kiedyś opisywało czyjąś reputację, to, że ktoś jest znany i że się o nim mówi. Sława i chwała nie są tu późniejszym dodatkiem. To sens samego rdzenia, obecny od początku.

W urzędzie Shukhrat wpisuje się w rubrykę „imię" bez skrótu i bez zdrobnienia. Nie ma polskiego odpowiednika ani formy dla dziewczynki. Zostaje takie, jakie jest. Dlatego brzmi mocno i bezpośrednio. Shukhrat, czyli sława wypowiedziana wprost.