Niv

Niv przyszedł z hebrajskiego. Tam ניב znaczy mowę, wyraz, sposób mówienia. To samo słowo opisuje gwarę albo pojedynczy zwrot z czyichś ust. Krótkie, trzy litery, a mieści w sobie cały język.

Korzeń sięga Biblii. U Izajasza (57,19) pada wyrażenie „niv sefatajim", czyli owoc warg. Dawni tłumacze oddawali je jako to, co wychodzi z ust, same słowa. Dlatego imię trzyma się blisko mówienia. Niv należy przy tym do krótkich imion z hebrajskiego odrodzenia ostatniego stulecia.

Brzmi jak jedno uderzenie. Krótki wdech i już go nie ma.

W polskiej klasie Niv wygląda obco. Nauczyciel przy liście zatrzyma się na moment, bo to nie Kuba ani Zosia. Na urzędowym formularzu zmieści się w jednej kratce. Imię nie ma zdrobnienia i nie ma osobnej formy żeńskiej. Zostaje takie, jakie jest: mowa, wyraz.