Nadav

Nadav przyszedł z hebrajskiego. Rdzeń n-d-w mówi o dawaniu z własnej woli, o otwartej dłoni. Po polsku tłumaczy się go krótko: „hojny", „dar od boga". W Biblii Nadaw to najstarszy syn Aarona, a później tak nazywał się jeden z królów Izraela. Blisko stoi słowo nadiw, czyli ktoś szczodry i szlachetny.

Imię jest żydowskie i wcale tego nie ukrywa. Nie ma polskiego zdrobnienia ani formy żeńskiej. Brzmi tak samo w każdej odmianie, a na liście obecności czytają je wprost.

Znaczenie nie jest dodatkiem. To sam rdzeń mówi o hojności, dlatego „hojny" nie jest późniejszą etykietą, tylko sensem od początku. Nadav to po prostu ten, kto daje.