Zariana

Zariana wyrasta ze słowiańskiego rdzenia zar-. Ten sam rdzeń słyszymy w słowie „zorza", czyli w świetle, które zapala się nad ranem. Stąd bierze się znaczenie imienia. Po polsku mówimy: złota.

Złoto przyszło do tego imienia później. Nie od monety ani od kruszcu, tylko od blasku, który już w rdzeniu siedział. Więc Zariana najpierw mówi o świetle. A złoto tłumaczy, jak to światło wygląda.

Imię nie dorobiło się popularnego zdrobnienia. Nie ciągnie za sobą listy świętych ani znanych nosicielek. Dziewczynka, która je dostaje, zaczyna trochę od czystej kartki. W dzienniku klasowym Zariana stanie obok Zuzanny i Zofii, a różni się od nich prawie wszystkim poza pierwszą literą.

Zostaje rdzeń. Zar-, stary słowiański blask, i to on każe czytać Zarianę jako złotą.