Zamira

Zamira wyrasta z hebrajskiego zemer, czyli pieśń, melodia. Ten sam rdzeń dał zamir, słowika nazwanego od śpiewu. Zamir śpiewa najgłośniej wiosną. W Pieśni nad Pieśniami to słowo pada przy porze ptasich treli. Głos to jej najstarsze znaczenie.

Imię przyjęło się też w krajach arabskich, gdzie brzmi swojsko i noszą je dziewczynki. W polskich uszach Zamira brzmi łagodnie, przez to miękkie z na starcie. A po polsku znaczenie poszło w inną stronę: piękna, urocza. Ten sens dokleił się później, kiedy o hebrajskim śpiewie już mało kto pamiętał.

Zamira nie ma zdrobnień. Nie ma z niej ani Zamirki, ani innej pieszczotliwej formy. W szkolnym dzienniku stanie obok Zosi i Zuzi, ale sama się do niczego nie skraca. I gdzieś w środku wciąż siedzi słowik, ten od dobrego głosu.