Żermena

Żermena wywodzi się z łaciny. Źródłem jest słowo germanus, a znaczyło ono brata albo krewnego, kogoś z tej samej rodziny. Rzymianie mówili tak też o tym, co prawdziwe i naprawdę spokrewnione. Dlatego imię zaczęło się od słownika więzów krwi, nie od jakiegoś kwiatu czy cnoty.

Do polszczyzny forma trafiła z francuskiego Germaine. Nosiła je Germana z Pibrac, uboga pasterka z XVI wieku, później ogłoszona świętą. Jej kult rozniósł to imię po Europie. Kiedy dźwięk dotarł nad Wisłę, zmiękł i zapisał się przez ż, jako żermena.

U nas brzmi obco. Rzadko pada na liście obecności, rzadko wpisują je w formularz w urzędzie. Dziewczynka o takim imieniu długo tłumaczy, skąd się wzięło.

Ale korzeń trzyma mocno. Za żermeną stoi łacińskie germanus i jego proste znaczenie: brat, krewny.