Żanetta

Żanetta przyszła do nas z francuskiego, choć jej korzeń jest starszy. Francuzi mieli Jeannette, zdrobnienie od Jeanne, a to wszystko sięga łacińskiego Iohannes. Po drodze gubił się akcent, zmieniała pisownia, ale sens został ten sam: „bóg jest łaskawy".

Obok Żanetty chodzi krótsza żaneta, z jednym t. Łatwo je pomylić. W dzienniku szkolnym nauczyciel czasem sprawdza, które imię wpisała dziewczynka, bo różnią się tylko literą.

Brzmi miękko, przez to ż na początku, i od razu słychać, że przyszło z daleka. Na urzędowym formularzu wygląda poważnie, niemal z rozmachem.

Imię nie dorobiło się własnej świętej ani legendy. Zostało pożyczką, ładną i trochę obcą, noszoną przez kobiety, którym podobało się jego brzmienie. Rzadkie, ale nie dziwne. I znaczy dokładnie to, co znaczyło po łacinie: bóg jest łaskawy.