Żegota

Żegota to imię słowiańskie. Wzięło się od starego „żec", czyli palić, podłożyć ogień. Znaczy więc tyle co płomień, i to bez owijania.

Dawni Polacy uznali Żegotę za swój odpowiednik Ignacego. Łacińskie „ignis" też mówi o ogniu, więc oba imiona spotkały się na jednym pomyśle. Chłopak z metryki Ignacy bywał w domu Żegotą i nikogo to nie dziwiło.

Imię ma mocny ślad w literaturze. W „Dziadach" Mickiewicza, część trzecia, Żegota siedzi w celi z innymi młodymi więźniami. Wzorem był przyjaciel poety, Ignacy Domeyko. Żegota podnosi towarzyszy na duchu i opowiada bajkę o ziarnie, którego nie da się zakopać.

Jest jeszcze jeden trop. W czasie wojny „Żegota" to kryptonim Rady Pomocy Żydom. Dziś w dzienniku szkolnym prawie się tego imienia nie spotka. Ale sens trzyma się mocno. Palić, ogień.