Yakup

Yakup to turecka wersja imienia, które u nas brzmi Jakub. Korzeń jest hebrajski i prowadzi do pięty. Bo mały Jakub z Księgi Rodzaju chwycił brata za piętę tuż po urodzeniu. Stąd polskie odczytanie: „trzymający za piętę". Angielski dokłada drugie znaczenie, „supplanter", czyli ten, kto zajmuje cudze miejsce.

W Turcji Yakup to przede wszystkim imię proroka. Yaʿqūb, ojciec Yusufa, pojawia się w Koranie. Dlatego nosiło je wiele pokoleń, od wsi po duże miasta. Imię zrobiło się pospolite i swojskie.

Jakub i Yakup stoją blisko siebie, a jednak brzmią inaczej. U nas od Jakuba robi się Kuba albo Kubuś. Yakup zostaje przy swoim. Turecka pisownia trzyma hebrajski rdzeń pod inną skórą. I znaczenie wraca do jednego gestu: dłoń na pięcie.