Xinghua

Xinghua przyszło do nas z chińskiego. To imię czyta się przez znaki, nie przez sam dźwięk. W pinyin, czyli w zapisie łacińskim, brzmi tak samo, ale za tym samym zapisem stoi kilka różnych par znaków.

Najczęściej łączy się je ze znakami 兴 i 华. Pierwszy znaczy rozkwitać, iść w górę. Drugi to blask, wspaniałość, a dawniej też nazwa samych Chin. Razem dają „kwitnący blask". Bywa i zapis przez 星, gwiazda, a wtedy ten blask robi się bardziej gwiezdny.

Po polsku imię nie ma zdrobnienia. Nikt nie powie Xinia ani Hua na skróconą wersję, bo takiej po prostu nie ma. W dzienniku szkolnym stoi całe, cztery sylaby zbite w jedno. I tyle wystarczy, żeby znaczyło kwitnący blask.