Xin

Xin przyszło z chińskiego. Zapisuje się je znakami, których polski alfabet nie odda. Jeden z nich, 新, znaczy „nowy". I to jest sam rdzeń imienia: coś świeżego, dopiero zaczętego, jeszcze nieużywanego.

Do tego dochodzi myśl o pomyślności. Ten odcień pojawił się później, bo rodziny chciały, żeby dziecku dobrze się wiodło, żeby jego życie rosło. Więc Xin mówi dwie rzeczy naraz. Mówi o nowości, a przy tym o powodzeniu. Imię nie ma polskiego zdrobnienia. Nie ma Xinka ani Xinki, nie ma odmiany na swojski sposób. Zostaje takie, jakie jest.

W polskiej klasie Xin nie ma swoich imienin. W kalendarzu go nie znajdziesz. Ale sens trzyma się prosty i mocny: nowy, odnowiony.