Wincentyna

Wincentyna wyrosła z łaciny. U jej podstaw leży czasownik vincere, czyli zwyciężać, a od niego pochodzi imiesłów vincens, zwyciężający. Po polsku brzmi to prosto: zwyciężająca. Takie znaczenie dostała już dawno temu, razem z całą rodziną spokrewnionych imion.

Bo Wincentyna ma swoich braci. Wincenty to jej męski odpowiednik u nas, a Vincent nosi pół Europy. Wszystkie trzy imiona sięgają do tego samego łacińskiego rdzenia, a Wincentyna dokłada do niego żeńską końcówkę. Dziś brzmi staroświecko i rzadko trafia do metryki.

Znaczenie mówi o zwycięstwie, ale nie chodzi tu o żadną bitwę. Kobiety z tym imieniem nosiły je zwyczajnie, w szkolnym dzienniku i na imieninach. Zwycięstwo zostało w środku, choć nikt już o nim nie myśli. A kiedy ktoś woła Wincentynę, pod spodem wciąż pracuje łacińskie vincere, wygrywać.