Wiktor

Wiktor wziął się z łaciny. Victor znaczył tam zwycięzcę, tego, kto wygrał bitwę albo spór. To samo słowo dało nam victorię i czasownik vincere, czyli zwyciężać. Pierwsi chrześcijanie nosili je jako znak triumfu nad śmiercią, a kilku wczesnych papieży podpisywało się właśnie Victor.

Imię ma przy sobie bliskich. Wiktoria to jego żeńska para, a Wika brzmi zdrobniale i miękko, kiedy woła się małego. Vika chodzi jako wariant i dobrze radzi sobie u sąsiadów na wschodzie. Jeden łaciński rdzeń, a rozgałęzia się na chłopca, dziewczynkę i pieszczotliwe wołanie.

Powiedz „Wiktor" nauczycielce, a wpisze cztery litery do dziennika bez namysłu.

Imieniny wypadają w kalendarzu więcej niż raz, bo świętych o tym imieniu zebrało się sporo, zanim trafiło do polszczyzny. Dziecko dostaje po nich prostą treść. Nie nastrój, tylko znaczenie: zwycięzca.