Vivianne

Vivianne wyrasta z łacińskiego vivus, czyli żywy. Rzymianie nosili rodowe imię Vivianus, a stąd zostało znaczenie „żywa, pełna życia". To samo słowo dało czasownik vivere, żyć, i muzyczne vivace, znak na żwawe, szybkie tempo. Łacina łączy tu imię z życiem wprost, bez okrężnej drogi.

Francuski nadał imieniu brzmienie, które słyszymy dzisiaj. Święta Wiwiana, rzymska męczennica wspominana 2 grudnia, po francusku stała się Viviane. Później stary romans arturiański dał to imię Viviane, pani jeziora i czarodziejce z opowieści o Lancelocie. Podwojone n w zapisie Vivianne to francuski ślad, a rdzeń zostaje łaciński. Do Polski trafiło raczej niedawno.

W szkolnym dzienniku od razu widać, że imię przyszło z daleka. Brzmi obco. A jednak dzieci szybko się do niego przyzwyczajają. Kiedy ktoś pyta, co znaczy, odpowiedź jest krótka: „żywa".