Vesta

Vesta przyszła z łaciny. Tak Rzymianie nazywali boginię domowego ogniska. W jej okrągłej świątyni na Forum płonął ogień, a pilnowały go kapłanki, westalki. Strzegły płomienia przez długie lata i nie mogły pozwolić, by przygasł. Po polsku mówimy krótko: bogini ogniska domowego.

Ogień u Rzymian znaczył trwanie miasta. Nie wolno było mu zgasnąć. Kiedy dawna religia odeszła, imię zostało w księgach, a potem trafiło na niebo. W 1807 roku astronom Heinrich Olbers nazwał Vestą czwartą odkrytą planetoidę.

W Polsce imię Vesta pojawia się rzadko. Nie ma zdrobnienia ani męskiego odpowiednika. Nie ma też własnych imienin. Dziewczynka zapisana w dzienniku jako Vesta nosi słowo starsze od cesarstwa. Znaczy jedno: ognisko domowe i bogini, która go strzegła.