Vǎn

Văn wzięło się z chińskiego znaku 文. Wietnamczycy przejęli go jako czytanie sinowietnamskie, jedno z tysięcy słów wziętych z chińszczyzny. Znak najpierw znaczył kreskę, zapis, ślad pisma. Potem urósł do liter, do literatury, do całej kultury. Po polsku zapisano to jako literatura i piśmiennictwo.

Przez pokolenia 文 stało w środku męskich imion wietnamskich. Chłopca zapisywano jako Nguyễn Văn Minh albo Trần Văn An, a Văn siedziało między nazwiskiem a imieniem właściwym. Znaczyło mniej więcej „ten z męskiej linii". Nosiły je miliony mężczyzn. Sam znak jest tak stary, że w słowniku stoi jako osobny klucz, numer 67.

Nad literą a stoi znaczek, którego polski alfabet nie zna. W urzędzie ktoś się nad nim zawaha. Ale w chińskim piśmie ta sylaba wciąż znaczy pismo i kulturę.