Valeriane

Waleriana przyszła do nas z łaciny. Stoi za nią czasownik valere, czyli być silnym i zdrowym, a od niego Rzymianie utworzyli rodowe imię Valerius. Francuzi zrobili z tego swoją Valériane, a u nas przyjęła się Waleria.

W polskim kalendarzu łatwiej spotkać wersje męskie. Walerian i Walery trzymają się tego samego rdzenia, choć brzmią twardziej i bardziej po naszemu. Waleria stoi obok nich, lżejsza, ale z tym samym korzeniem. Wpisz ją do dziennika w klasie, a nauczyciel od razu usłyszy łacińskie valere.

Jest jeszcze roślina. Kozłek lekarski nazywa się po łacinie valeriana i od dawna uspokaja przed snem, co potwierdzi każdy farmaceuta. Nazwa i ziele spotykają się na jednym znaczeniu. Waleria to silna, zdrowa.