Ulrika

Ulrika przyszła ze starogermańskiego imienia Uodalrih. Pierwsza część, uodal, znaczyła dziedzictwo, ziemię i dobra przekazywane w rodzie. To słowo z prawa dawnych Germanów. Oznaczało ziemię, którą rodzina trzymała od pokoleń, nie kupioną, a odziedziczoną. Druga część, rih, znaczyła władcę. Razem dają to, co po polsku oddajemy jako „potężny dziedzic". Korzeń jest germański, ale imię zadomowiło się na północy.

Najlepszy przykład daje Szwecja. Ulrika Eleonora rządziła jako królowa od 1718 do 1720 roku, a potem oddała koronę mężowi Fryderykowi. Jej imię długo trzymało się potem w szwedzkich księgach parafialnych.

W polskiej klasie Ulrika brzmi z północy. Nie dorobiła się swojskiego zdrobnienia, więc zostaje w pełnej formie. I dobrze. Dziewczynka z takim imieniem nosi starą myśl: rządzi tym, co ród zostawił jej w spadku.