Ulryka

Ulryka wyrasta z germańskich słów. Dawna forma Uodalric łączyła uodal, czyli dziedzictwo i ojcowiznę, z rihhi, czyli władcę albo potęgę. Z tego rodzi się sens „władczyni dziedzictwa". Po polsku brzmi mocno.

Ulryka to żeński odpowiednik imienia Ulryk. Ta sama podstawa, inna końcówka. Oba wracają do niemieckiego Ulrich. Nosił je Ulryk z Augsburga, biskup z X wieku. Papież ogłosił go świętym w 993 roku, jako pierwszego kanonizowanego przez papieża.

W Polsce imię Ulryka spotkasz rzadko. Ale kiedy padnie na liście w klasie albo w urzędzie, przynosi swój stary sens. Człon uodal oznaczał najpierw odziedziczoną własność, więc dostatek siedzi w imieniu od początku. I stąd bierze się władza nad dziedzictwem, wprost z rdzenia uodal.